خاطرات یک مدیر

دوستی می گفت چقدر مسائل را بدبینانه نگاه می کنی .به هر حرکتی از موضع منفی نگاه می کنی و اینکه پشت ان طرح و غرضی نهفته است . پاسخی ندادم . فکر کردم دیدم تا حدی درست می گوید . ولی اینگونه نیست که این نگاه را همیشه داشته باشم. رفتار وکردار اطرافیان و محیطی که در ان هستم در شدت و ضعف این حالت نقش دارد . اینکه افراد بیشتر از گذشته دو لایه و چند چهره شده اند که قابل انکار نیست و مخصوصا اگر نشانه هایی را ببینی که با موارد مشابه ای که قبلا دیده ای تطابق داشته باشد. مار گزیده از ریسمان سیاه و سفید می ترسد. حالا این حالت در مواقعی که با افراد جدیدی سرو کار داری تشدید می شود افرادی که هنوز آنها را نمی شناسی و اینکه چند لایه هستند را نمیدانی . کلا انسان بدبینی نیستم و روحیه خوش بینی در من بسیار قوی تر است منتهی وقتی حرکاتی را به چشم می بینی که شفافیت در ان نیست طبیعی استکه برداشت مثبت نداری.بهر حال رفتن در این موضع بی دلیل نیست . حرفهایی که براحتی عوض می شوند . مواضعی که سریع تغییر می کنند و برخوردهایی که در مقابل حرکات عادی و بی غل و غش تو صورت می گیرد تو را می برد به موضع بدبینی و اینکه در پشت هر بوته یکی با تفنگ نشسته تا تو را بزند . هر چه فکر می کنم بی دلیل در این موضع قرار نمی گیرم . اگر می بینیم کسی در این موضع قرار گرفت ببینیم چه کرده ایم که طرف را به پشت سنگر برده ایم . … روزهای پایانی ماه مبارک رمضان است و شبهای قدر که باید قدرش را بدانیم . و شبهای علی است او که بارزترین چیزی که با شنیدن نامش به ذهنم می اید تنهایی اوست . انگاه که در اوج قدرت و بزرگی و اندیشه های متعالی شبها به دلتنگی از مردمانش به چاههای ینبع می رفت و سر در چاه شکوه می کرد . تنهایی در میان جمع مردمانی که نمی دانستند او چه می گوید و یا می دانستند و خود را به ندانستن می زدند . علی در ان شبها چه می گفت . این آنچه است که باید به ان بیندیشیم…

قضاوت امر بسیار مهمی است . ما در بیشتر مواقع در حال قضاوت در مورد مسائل جاری و گذشته و افراد هستیم . گاهی اوقات این روحیه قضاوت کردن آنقدر افراطی می شود که مانع ارتباط درست و صمیمانه ما با دیگران می شود . لزومی ندارد تا در مورد همه چیز و همه کس قضاوت کنیم . وقتی قضاوت کردیم موضع داریم و با موضع و دید پیشداورانه به استقبال افراد و مسائل می رویم . وقتی بدون هیچ دلیل و مدرکی یا با حداقل ها و عدم بررسی همه جانبه دست به قضاوت در مورد یک فرد می زنیم و می گوییم که او آدم فلانی است راه ارتباطی خود را با او مسدود کرده ایم در مورد او با دیگران صحبت می کنیم و قضاوت خود را نشر می دهیم و ناگهان بواسطه یک اتفاق و با تکمیل اطلاعاتمان متوجه می شویم که اشتباه کرده ایم . راح ترین راه این است که می رویم و عذر خواهی می کنیم ولی با اذهانی که خراب کرده ایم چه می کنیم؟ در مدیریت قضاوت عجولانه در مورد امور و افراد بزرگترین آفت برای یک مدیر و سازمان متبوعه اش می باشد .قدری صبوری و بررسی بیشتر هر ماجرا از بوز بسیاری از مشکلات ناشی از قضاوت غلط جلوگیری می کند . با یک منبع اطلاعاتی قضاوت کردن ما را دچار مشکلات عدیده ای می کند . وقایع و رفتار افراد از فیلترهای ذهنی دیگران که عبور می کند شکلی متناسب با دیدگاهها و غرض ها و اهداف آنها پیدا می کند که الزاما دیدگاههای سازمان و مای مدیر نیست . در نقل قولها نسبت به دیگران مخصوصا خیلی باید مراقب بود . حتی اگر نیت منفی نیز در کار نباشد انتقال کلمات بخودی خود از شخصی به شخص دیگر دچار تغییر می شود . یا حالت بیان یک جمله که عوض شود معنای ان متفاوت خواهد شد . پس عجولانه قضاوت نکنیم . هر کاری هم که می کنیم فرصت اخرین دفاع را هم بدهیم و بگذاریم کسی که می خواهیم در موردش قضاوت کنیم نیز حرف بزند . خیلی به نقل قولها اعتماد نکنیم .در برخی موارد سازمانها زمینه های مناسبی برای نقل قولهای نامناسب در مورد افراد پیدا می کنند . وقتی فرد جدیدی وارد سازمان می شود وقتی کسی حکم جدیدی می گیرد وقتی کسی وام می گیرد وقتی قرار است تغییر و تحولاتی صورت پذیرد وقتی سازمانی در مرحله گذار از نصب به راه اندازی است و…..