خاطرات یک مدیر

 یکی از مزایای سفرهای سازمانی اینستکه افراد در انجا فرصتی را دارند که خارج از محیط و جو سازمانی روابط جدیدی را برقرار کنند و با زوایای دیگر روحی و اخلاقی همدیگر که شاید در روابط درون سازمانی فرصتی برای بروز ان نیست آشنا می شوند . می گویند اگر یکی را می خواهی خوب بشناسی یا با او زیر یک سقف زندگی کن یا با او سفر برو . البته ما استاد پنهان کاری رفتاری و اخلاقی شده ایم و در همه موارد جواب نمی دهد . هیچوقت خودمان نیستیم .سفر یک فرصت بوجود می آورد ولی اینگونه نیست که این نسخه همیشه جواب دهد . بعضی ها خیلی در نقشهای خود فرو رفته اند و حس گرفته اند و براحتی از آن خارج نمی شوند . … بدرود تا برگشت از سفر .

بعضی وقت ها برای اینکه بیاد گذشته ها بیفتیم یک بهانه لازم است . معمولا دیدن یک چیز می تواند ما را به گذشته ها ببرد . یک تابلو نقاشی خانه پدری ، یک بشقاب عتیقه گل قرمزی قدیمی ،یک فرش دستباف که مادر برای سرگرمی بافته است و… تعلق به اشیاء بیشتر به خاطر این حسی است که به ما دست می دهد و مار ابه گذشته می برد .یادگاری دادن و گرفتن زمانی خیلی رواج داشت . ولی الان دیگر کمتر کسی در فکر این است که گذشته را با یک شیئی به خاطر بیاورد . فضای خانه محل اطراق کوتاه مدت شبانه است . وسایل خانه هر چند وقت یکبار نو می شوند . تلویزیون با سریال ماه مبارک سر بزنگاه توالت خانه را یاد آور بوی پدر خانواده بیان می کند و…. یک بهانه هم برای این گریز از گذشته وجود دارد و آن اینکه به فردا بیندیشیم .گذ شته ها گذشته .ولی مگر می شود بدون خاطره زندگی کرد؟