خاطرات یک مدیر

اینکه فکر کنیم اگر سبز یا سفید یا قرمز یا بیر نگ بیاید بهشت برین میشود و همه رویاهایمان تحقق می یابد و همه درختان خشکیده سبز می شوند و سبز می شود رنگ عشق یا سفیدی بر دلها غالب میشود و سیاهی میرود به جهنم یا قرمز می شود مظهر عدا لت چون خون همه قرمز است و ….حتما بعد از چندی که از جوش و خروش انتخابات دور شدیم سردمان می شود .ولی اگر به این بهانه که ما بدنبال رنگ آبی هستیم و در بین رنگها آبی نیست و نیامدیم انتخاب کنیم مطمئن باشید که بیشتر سردمان خواهد شد وقتی ببینیم می توانستیم از بین رنگهای موجود رنگی را که به نسبت بیشتر دوست می داریم انتخاب نکردیم و رنگی بر زندگیمان حاکم شده است که کمتر به آن علاقمندیم . در خرید خودرو چقدر قدرت انتخاب رنگ دارید ؟ مسلما محدود است ولی این محدودیت باعث نمی شود که از خرید خودرو منصرف شوید.از بین رنگهای موجود یکی را انتخاب می کنید. پس برویم و از حق خود استفاده کنیم .

بیش از ۶۰ سال سن دارد . می گوید تا کنون رای نداده ام ولی اینبار می خواهم رای بدهم . به این هم افتخار نمی کند که تا کنون رای نداده است .اگر هم تا کنون افتخار می کرده است حالا براحتی از آن می گذرد و اینبار می خواهد رای دهد . به امید روزی که هیچکس خاموش نباشد و رای های همه ما روشن باشد . عمل صالح زمان خویش را درست بشناسیم و عامل شویم و گرنه دیگران عملی حسنه را انجام میدهند و ما می مانیم و حسرت از دست دادن فرصتی که داشتیم و استفاده نکردیم.

دختر بزرگم درگیر امتحانات پایان سال است . چند روز پیش با شور و شوق تعریف کرد که دوستش چند پوستر یکی از کاندیداها را در مسیر برگشت از حوزه امتحانی پخش می کرده است و او هم چند تا از انها را بدست مردم داده است . به او گفتم تو سرت به امتحاناتت باشد . تو که هنوز به سن رای دادن نرسیده ای. گفت همه در این کشور زندگی می کنیم اگر بخواهیم بی تفاوت باشیم پس چه کسی باید نقش آفرینی کند .هیچ نداشتم بگویم . ولی چرا برخی از ما که حق رای داریم از استفاده کردن از آن گریزانیم . پوسترهای یک کاندیدا را به ماشینمان می چسبانیم ولی می گوییم اینکار را می کنیم که دیگران رای دهند ولی خودم تا کنون رای نداده ام و نمی خواهم مهری در شناسنامه ام باشد! یعنی یک افتخار به ماست بودن و بی خاصیت بودن . باور کنید غیر از این نیست . ببینید اگر آنکس که در لندن یا پاریس یا لس آنجلس زندگی می کند نخواهد رای بدهد چندان عجیب نیست ولی اینکه ما ،مایی که در این مملکت زندگی می کنیم در این هوا نفس می کشیم .رای مان هر چند انتخابی بین ۴ نفر باشد ،روی زندگیمان اثر دارد .فرق هم می کند کدام یک بیایند . دقیقا روی زندگی ما اثر می گذارد . روی قیمت اجناس ،روی کتابهایی که می خوانیم ،روی فیلمهایی که می بینیم و….او اگر می گوید رای نمیدهد عصر میرود در خیابان شانزلیزه قدم میزند و در یک رستوران غذایی را می خورد که سه سال پیش هم برایش همین هزینه امروز را پرداخت کرده است و رای ندادنش روی زندگیش اثری ندارد. ما اگر رای ندهیم باز فردا در همین خیابانها قدم خواهیم زد . باز فردا ….. و اینکه چه کسی بیاید را دقیقا حس خواهیم کرد .ان الله لایغیر ما بقوم حتی یغیر ما انفسهم.

حدود ده ساله بودم . غذا آبگوشت داشتیم. نمیدانم بر سر سهم “قس گوشت” (نخود و گوشت کوبیده) بود یا موضوعی دیگر که سفره را با عصبانیت ترک کردم و به کناری رفتم به این امید که حرف خود را به کرسی بنشانم یعنی قهر کردم ! چند دقیقه گذ شت و کسی محلم نکرد . گرسنه هم بودم .غرورم اجازه نمیداد برگردم . مادرم که مثل همه مادران حس کرده بود پشیمان شده ام مرا به مهربانی به سر سفره خواند و من از خدا خواسته برگشتم و انچه داشت از دستم می رفت را حفظ کردم ! بعدها خیلی موارد دیگر هم پیش آمد که قهر کردم . حتی در کار هم بعضی مواقع اینکار را انجام دادم ولی در نهایت به آن رسیدم که در همان سن ده سالگی رسیده بودم که قهر چاره کار نیست . قهر فرار از میدان است . قهر ترس از مواجهه با مشکلات است . قهر فرار از واقعیتها است .قهر ضعف است . قهر خالی کردن میدان برای کسانی است که از آنها قهر کرده ایم .قهر از انتخابات فرار از انتخاب است. انتخاب عمل مشکلی است.باید بررسی کنی.باید معیارهایی داشته باشی و موارد قابل انتخاب را با این ملاکها بسنجی . باید مسئولیت بپذیری که انتخاب ، مسئولیت بهمراه دارد .باید بپذیری که قدرت انتخاب بین آنچه هست، آنچه واقعیت دارد نشان انسانیت ماست که بشر با انتخاب انسان شد .بزرگی انسان به قدرت انتخابش است.شاید بگویید قهر کردن هم یک انتخاب است .ولی بپذیریم که یک انتخاب منفعلانه است .ما همیشه می توانیم یک ایده آل را در ذهن داشته باشیم و بگوییم چون ایده ال من در بین انتخابها نیست پس من انتخاب نمیکنم . ولی باید بپذیریم که امور انسانی و اجتماعی اموری نسبی هستند و دوران عمر همه ما محدود است وباید از فرصتهای حداقلی هم استفاده کنیم .به هدفهای بزرگ با قدمهای کوچک هم می توان رسید .وقتی بنشینی به هدف چه بزرگ و چه کوچک هیچگاه نزدیک نخواهی شد .
با میدان بیاییم و انتخاب کنیم .

همیشه تولید و افزایش آن از نظر کمی و کیفی برایم نشاط آور بوده است.یک کارخانه هدف اصلی اش تولید است و هر چیزی باید در خدمت این مهم باشد . رسیدن به مرز ده میلیون دلار صادرات در کمتر از یکسال از شروع صادرات و عبور از ظرفیت اسمی در زمانی کمی بیشتر از یکسال باید روز مهمی برای هر شرکت باشد و جشنی بر پا کند . گاهی با اقداماتی کم هزینه و نمادین و ساده می توان این موفقیت ها را جشن گرفت و انها را در خاطرات کارکنان و تقویم شرکت ثبت کرد. روز ۲۶ اردیبهشت روز صادرات و روز ۲۹ اردیبهشت روز راندمان تولید . گاهی در سادگی و بی الایشی بیشتر می توان سخن گفت تا در هیاهو و تجملات و زرق وبرق.تزیین کامیونی که محموله ای را حمل میکند تا به مرز ده میلیون دلار برسیم و چند عکس و یک نشست جمعی با کارکنان برای تشکر و قدردانی.حضور در خط تولید و یک سخنرانی کوتاه و تاکید بر ارزشهایی که باعث موفقیت شده است . همدلی و کار تیمی و ممارست بر انجام کار درست و عدم توجه به حاشیه ها و اینکه پروژه ای به نتیجه و بار می نشیند که خیلی برای شروع آن و توجیه اجرایش تلاش شده و انرژی مصرف شده است .کسانی که هستند و نیستند ..و چند عکس دسته جمعی و ذکر صلواتی برای این موفقیت .با این نامگذاریها شرکت صاحب شناسنامه و هویت میشود و در سالیان آینده در این روزها بهانه ای هست تا از تلاش گذشته و گذشتگان یادی کرد و مشکلات و چگونگی غلبه بر انها را مروری دوباره کرد .در ۱۷ اردیبهشت ماه افتتاحیه رسمی را هم داشتیم . وزیر از الگو بودن روشهای صرفه جویی انرژی در این شرکت برای دیگر شرکتها گفت و عزم مدیران این شرکت را در افزایش بهره وری ستودنی دانست و اینکه صرفه جویی انرژی و استفاده از نور طبیعی ، کاهش شدید هزینه های اضافی ، عدم وابستگی به تشریفات اداری و استفاده از نیروی انسانی متخصص درنهایت منجر به افزایش بهره وری مالی این شرکت شده است که باید به آن توجه کرد.