خاطرات یک مدیر

سال گذشته که دختر بزرگم هنوز بطور جدی ویولون را تمرین می کرد و ما هم فرصتش بود که او را به پیش استادش در رشت ببریم می گفت وقتی خسته می شوم یا وقتی دلم می گیرد ، ساز را بدست می گیرم ارام می شوم و درس و مشقم را بهتر می خوانم . خیلی از این موضوع خوشحال شدم که عامل ارامش او موسیقی است . سالمترین و در دسترس ترین و بی خطر ترین ارامبخش! چند وقتی بعلت مشکل فنی از نوشتن در این سایت محروم بودم . واقعا احساس کردم یک چیزی از تنم جدا شده است . با اینکه قبل از ایجاد این مشکل فنی هم کمتر می نوشتم ولی باز برایم یک پناهگاه بود . جایی که حس می کردم اگر بخواهم می توانم بنویسم و ارام شوم . نواختن و نوشتن انسان را آرام می کند. خیلی اوقات شده است که در محیط کار از همکاری عصبانی شده اید و شروع کرده اید به نوشتن ایمیلی برای او تا پاسخی دندان شکن به او بدهید . نامه را نوشته اید احساس می کنید باز عصبانی هستید ولی به تندی اول کار نیست . قبل از اینکه دکمه ارسال را کلیک کنید بر می خیزید و به چند کارتان رسیدگی می کنید . به داخل محیط کار می روید و با دیگر همکاران سلام و علیکی می کنید و دوباره بر می گردید سراغ نامه ای که نوشته اید . مروری می کنید و ان را دیلیت می کنید و ارسال نمی کنید . همین نوشتن آرامتان کرده است . حالا با اعصابی راحت تر می نشینید و جواب منطقی تری برای همکارتان می نویسید . آتشی که با نامه اول شعله ور می شد خاموش می شود . و این توصیه من به همه عزیزان و دوستان و همکاران است که قبل از ارسال نامه ای که اینروزها در اوت لوک با یک کلیک ارسال می گردد یکساعت فاصله بیندازیم بعد اگر باز در مرور دوباره خواستیم، ارسال کنیم که در ۹۰ در صد موارد پشیمان می شویم . دوستانی گلایه کرده بودند که مطالب مدیریتی کمتر می نویسم . امید اینکه در این شروع دوباره و با این نکته مهم که بکار گیری آن بسیار مفید است ایشان نیز راضی شده باشند .