خاطرات یک مدیر

 موضوع خانواده چیزی که کارگرها از ان بی نصیب هستند ا . کارگری که به اسم ۸ ساعتی ولی با اضافه کار اجباری ۱۰-۱۲ ساعت کار می کند بعد از رسیدن به خونه فقط یک جنازه متحرک است . مدیر فقط به فکر تولید و آمار و رکورد است و به کارگر به چشم یه تیکه آهن پاره نگاه میکند .و در صورتی که کارگرها هم آدم هستند انسان هستند خانواده دارند و خانواده آنان نیازمند احساس آنان هستند..زبان گفتگوی مدیر تولید اعمال فشار به سرپرستان و به تبع آن فشار آنان به کارگران مادرمرده است . به کارگران با نگاه یک چوپان به گوسفندان نگاه نکنید

یکی از نکات مهم در مدیریت اینستکه بتوانیم تا حد امکان هم فضایی و هم نگاهی را بوجود اوریم . ولی ایا این مهم بصورت حداکثری امکانپذیر است؟ برای مثال مدیر تولید بدنبال اجرای برنامه تولید است و بهر شکل باید ان را اجرا کند ولی کارگر خط تولید در اینمورد دغدغه ای ندارد و می خواهد هشت ساعت کارش را انجام بدهد و برود سر خانه و زندگیش و امدن برای اضافه کار را مخصوصا در روز جمعه را ظلم مدیریت تولید به خودش می داند .

مدیر تولید به چه فکر می کند . او می داند که اگر کارخانه با ظرفیت پایین کار کند یا نتواند پاسخ مشتریان را که از میزان برنامه ارائه شده متوجه فشار آنها می گردد را بدهد شرکت نمی تواند روی پای خودش بایستد و مانند برخی کارخانجات دیگر گرفتار عدم پرداخت حقوق کارکنان و تعطیلی و تعدیل نیرو می گردد .
از نگاه این مدیر کار کردن و تحمل فشار را کردن توسط تمام پرسنل بهتر از تعطیلی و یا عدم پرداخت بموقع حقوق است و این یک نگاه انسانی است. کارخانه اگر دچار مشکل شود تمام پرسنل و خانواده آنها دچار مشکل می شود . وقتی حقوق بموقع پرداخت نشود کارگر در پرداخت اجاره خانه اش دچار مشکل می شود و……

سازمان دارای یک سلسه مراتب است . سیاستهای شرکت که مشخص شده است باید اجرا شود . اینکه این سیاستها باید بتواند منافع همه را تامین کند نکته ای بلاشک است .ولی بهر حال مدیر عامل وظیفه ای دارد که باید در مقابل اجرای آن به هیئت مدیره جواب دهد و این موضوع بترتیب تا مدیران پایین تر ادامه دارد . مسلما هر مدیر چارچوب وظائف و اختیارات محدودی داردو همه آنچه در یک سازمان اتفاق می افتد را مثلا مدیر تولید نباید جواب بدهد ایشان و بقیه در چارچوب وظائف و اختیاراتشان پاسخگو هستند .

این فشار همان تعهد مدیر به اجرای برنامه تولید است که سازمان بر ان مبنا پابرجا می ماند . منتهی از نگاه کارگری که با این مدیر کار می کند او یک جبار ستمگر و زورگو است .که با سوءاستفاده از شرایط اقتصادی موجود و کمبود کار به کارگران زور می گوید.

روحیه مدیر ستیزی و اینکه هر کس مدیر است برای این بر سر کار است که به کارکنان ظلم کند و هر کس را حمایت کند فامیلش است . در این مواقع هم راحت اتهام زده میشود و نیازی به اثبات نیست .و….
بلاشک این مقوله جای بحث بسیار دارد ولی شاید یکی از راههای کاهش این اختلاف دیدگاهها نشستهای مشترک و رو در رو باشد تا هم شبهه ها از بین برود و هم فضاهایی منفی که عده ای منفی باف در سازمان بوجود می آورند خنثی شود .البته مطمئن باشید این همنگاهی حداکثری در نهایت بوجو د تخواهد امد . برخی هستند که شما هر ادله و بینه روشنی هم برایشان بیاورید باز حرف خود را می زنند . وقت را باید صرف کسانی کرد که حداکثر هستند و اگر دل نگرانی و گله ای دارند از روی دلسوزی است .

نامه نگاری در سازمان تکنولوژی همانطور که مزایایی را بهمراه دارد برای بشر مشکلاتی را هم ایجاد می کند که می بایست با راه حلهایی نوین به حل این مشکلات پرداخت. سالهای گذشته در محل کار وسیله ارتباطی برای رتق و فتق امور نامه نگاری کاغذی بود و تلفنهای ثابت .مسلما داستانهای مرتبط با خودش را هم داشت . نامه ای را می نوشتی و بهر حال زمانی طول می کشید تا این نامه به مقصر برسد. برای ارسال نامه ها از کارخانه به دفتر مرکزی از پیکهای سواری استفاده می شد که یا مربوط به شرکت بود و یا از سرویسهای عمومی استفاده می گردید . البته این روش هنوز در حدی کاربرد خود را از دست نداده است . نامه را اگر قرار بود رونوشتی داده شود باید کپی می گرفتیم و این توزیع انجام می شد . در سیستم بدون کاغذ که با استفاده از نرم افزارهای داخلی یا آوت لوک انجام می گردد از مشکلات قبلی خبری نیست . بین زمان ارسال تا زمان دریافت توسط طرف مقابل چند ثانیه کافی است . اگر بخواهی رونوشت بدهی کافی است از لیست مربوطه اسامی را انتخاب کنی و در عرض چند ثانیه به دهها نفر رونوشت بدهی . نگران گم شدن نامه و تنبلی نامه رسان و ترافیک گرفتن کپی وصرفه جویی در کاغذ که ببعضا موضوع روز می شد و بیکباره دستور استفاده چند باره و پشت و رور از کاغذهای مصرفی میرسید هم نیستی! مدیری برای صرفه جویی در مصرف پاکت دستور داده بود که منشی اش نامه های ارسالی او را لوله کند و چسبی بر آن بزند و ارسال نماید . … منتهی این روش ساده و آسان ارسال که اسیر فاصله هم نیست و همزمان می توانی نامه را به همکاران اتاق مجاور و همچنین دفتر مرکزی و … ارسال کنی مشکلی دیگر را بهمراه دارد .چون فرستادن رونوشت ساده است هر کس به ذهنمان میرسد به لیست دریافت کنندگان اضافه می کنیم . در نتیجه inbox دریافت کنندگان پر می شود و اگر یکروز نباشی و یا ساعاتی را در دفتر نباشی موقع برگشتن با عددی دو رقمی یا سه رقمی در مقابل آن روبرو می شوی که اکثر آنها رونوشت نامه نگاریهای دیگران است . نمی توانی همه را پاک کنی و یا خوانده فرض کنی . شاید نکته مهمی باشد و این موضوع باعث می شود که بیماری چسبیدن به کامپیوتر برای پاسخ دادن به نامه ها شایع می شود . مدیریت حضوری و کف کارگاهی تبدیل به مدیریت آوت لوکی و ایمیلی می شود . بنظر میرسد برای این مشکل باید فکری کرد . شاید تعریف ماتریس ارتباطات و سطح ارتباطات و مجاز بودن یا نبودن ارسال ایمیل برای یک سطح و یا افراد تعریف شده راه حلی مناسب باشد ولی مهمتر از این باید فرهنگ و نگاه به موضع را عوض کرد شاید برخی موارد لازم باشد همان نگاه و دغدغه های قدیمی را در استفاده از تکنولوژیهای نو مد نظر داشت . درست است که نگران مصرف کاغذ و پاکت نیستیم ولی باید نگران وقتی که برای خواندن این نامه ها تلف می شود باشیم . خواندن نامه های نامرتبط !