۳۶۷-باز هم کارتیمی!
اینکه شما یک چیز را بیان کنید یک چیز را اعتقاد داشته باشید و یک چیز را بخواهید در دیگران نیز مقبولیت ایجاد کنید مقوله های متفاوتی هستند . به مصداق کلام خداوند که می فرماید چرا می گویید آنچه عمل نمی کنید سعی کنیم هیچگاه مصداق این کلام نباشیم . پس به آنچه می گوییم اعتقاد داشته باشیم و به آن عمل کنیم . در مقولات اجتماعی اینکه شما به یک چیز معتقد باشید برای جاری سازی آن در بین همه کافی نیست . در این مقولات شما باید فرهنگ لازم را پیاده بکنید یا بکنند . ما هنوز در برخی موارد برای یادگیری در ابتدای راه هستیم شما می ایید در اینترانت شرکت یک فضای گفتگو فراهم می کنید افراد می ایند و مطلب می نویسند ولی خیلی ها بدون نام یا با نام مستعار می ایند . پیام گذاشتن در سایت بدون اسم مثل زنگ در خانه مردم را زدن و فرار کردن است. می آیند بیانی می کنند . مسلما شما برای پاسخگویی باید بدانید به چه کسی و با چه فرهنگی و با چه معلوماتی سخن می گویید . شما ببینید در این سایت کسی می خواهد حرف بزند نامش را نمی گوید انتظار هم دارد صاحب سایت حرفهایش را تایید کندو بگذارد بقیه هم ببینند . ولی گام پیش نمی گذارند که همین را مستقیم یا با نام بگوید . اگر من به چنین فضایی اعتقاد داشته باشم و حدودهفت سال هم در فضای اینتر نت از طریق سایتم با همه در ارتباط بوده باشم کفایت نمی کند که این فضا ایجاد شود . محیط باید آماده شود فرهنگ باید ایجاد شود . مثلا کار تیمی نیازمند کار مداوم و فرهنگ سازی است . درست کردن تیم فلان و بهمان یا کمیته چی و چی گامهای ساختاری و اولیه است . ولی وقتی نمی توانیم با هم گفتگو کنیم . وقتی تا اختلاف سلیقه پیدا می کنیم قهر می کنیم و تیم و جلسه را بهم می زنیم . وقتی تیم را در صورتی قبول داریم که همه مثل من فکر کنند معلوم است که نمی شود . تازه مگر سازمان ما جدای از تمام مملکت است وقتی مشکلات کار تیمی را بیان می کنیم یعنی همه ما این مشکلات را داریم .. فقط یکی باید یک آینه بگیرد جلویمان که ببینیم جلوه ای دیگر از این آفتهای کارتیمی را . و سعی کنیم خودمان را اصلاح کنیم .. همه فکر می کنیم خدای همه چیزیم و بقیه اشتباه می کنند . مخصوصا اگر طرف مقابلمان یک مدیر باشد او می شود منشا همه کارهای بد و ما می شویم مظلومانی که حقمان را خورده اند و مورد ستم واقع شده ایم . کار تیمی محتاج این است که جوانان در سازمانهای کاری خود تمرین کارتیمی کنند اگر مدیر در اینکار ضعیف است شما اینکاررا بکنید . میدان باز برای عمل است . همه ایده آل گرا هستیم خیلی هم خوب است باید ایده آل گرا باشیم . ولی اشکال آنجا است که خودمان را ایده آل می بینیم . خودمان می شویم خط کش همه کار های خوب و همه را با خودمان می سنجیم و هر کس را بر صراط غلط می بینیم . دیگران را مسخره می کنیم . کسی از ما انتقاد کرد شدیدا در مقابلش موضع می گیریم .زمین و زمان را بهم می بافیم تا طرف را له کنیم تا دیگر جرات نکند از ما انتقادی بکند . ایده آل گرایی خوب است اگر بیاییم از خود شروع کنیم برای اصلاح . اگر فکر می کنیم حرفی برای گفتن داریم بیاییم و بگوییم مسلما گوشهایی برای شنیدن پیدا خواهد شد .
زنگ نزنیم و برویم . بایستیم تا طرف در را باز کند و بگوییم :
کاری نداشتم فقط خواستم سلامی عرض کنم خدا نگهدار .
مرداد ۱۹م, ۱۳۸۷ at ۱:۳۲ ب.ظ
سلام.
من که نفهمیدم چی شده!
اما اگر یادتان باشد، قبلا نیز در این مورد بحث هایی داشتیم. خلاصه آن بود که خیلی به ماهیت فیزیکی و اسم و رسم طرف کاری نداشته باشیم و سعی کنیم بر منطق سخنش متمرکز شویم. همانطور که ما هم به عنوان خواننده سعی می کنیم بر موقعیت و کسب و کار شما تمرکز نکنیم.
اگر کسی نظری می دهد و اصرار دارد نظرش درست است می توان احتمال داد که واقعا نظرش درست است! نه اینکه حمل بر لجبازی و یکدندگی کرد (هر چند ممکن است اینگونه باشد).
به هر حال یکی از مزایای عالی وبلاگ و سایت این است که دیگران فارغ از خیلی مسایل آدم را نقد (منصفانه یا غیر منصفانه) می کنند. حرف هایی می زنند که در عالم واقعی هیچوقت جرات گفتن آنرا ندارند یا رویشان نمی شود. این مسئله کمک می کند تا سعه صدر نویسنده ابعاد جدیدی پیدا کند.
مرداد ۱۹م, ۱۳۸۷ at ۱:۳۹ ب.ظ
-ادامه-
از طرف دیگر، همه ما به تجربه دریافته ایم که لازم نیست حتما طرف گفتگویمان صراحتا تاثیر حرف های ما بر خودش را نشان دهد یا صراحتا حرف حق ما را تایید کند و بله بگوید (هر چند در محیط کار خیلی از مدیران این انتظار را دارند و می خواهند فقط سمعا و طاعتا بشنوند).
چه بسیار که گفتگوی ما به ظاهر بی نتیجه می ماند ولی در عمل تاثیر عمیقی بر فرد می گذارد و به مرور نظرات وی عوض می شود. پس فرصت دادن به طرف مقابل برای تفکر و تعمق مهم است و فکر می کنم یکی از مهارت های مهم کار تیمی باشد!
چه بسیار افرادی که در شدیدا در برابر گفتگو های بنده موضع گرفته اند و مدت کوتاهی بعد، آنها را در حال ارائه نظراتم به دیگران به عنوان یافته های جدیدشان دیده ام. احساس تفاهمی که به آدم دست می دهد گاهی مدتها بعد از جلسات است.
مرداد ۱۹م, ۱۳۸۷ at ۱:۵۰ ب.ظ
-ادامه-
در ضمن اجازه بدهیم که اطرافیانمان از جماعت مدیر پیشه و مدیر مآب دل خوشی نداشته باشند و آنها را کمی تا قسمتی دشمن بدارند! چرا که خیلی اشتباه نمی کنند!!! این جماعت، دیری است با ندانم کاری های خود تیشه به ریشه خیلی چیز ها زده اند و به قول یکی از بزرگان مدیریتی، آموزش ناپذیر ترین قشر سازمان هستند. کمتر یاد میگیرند و بیشتر دستور می دهند. ناراحت نشوید، کمتر مدیری را دیده ام که متوجه مسئولیتی که بر دوشش است باشد. کمتر مدیری را دیده ام که بدون استفاده از موج سواری و ماهیگیری از آب آلوده و بیشتر بر اساس توانایی های فردی اش به موقعیت مدیریتی رسیده باشد.
مرداد ۱۹م, ۱۳۸۷ at ۱۱:۵۶ ب.ظ
-ادامه-
از بس دختر کوچکم جیغ می زند نمیتوانم بیش از این بنویسم….
فعلا خدانگهدار