خاطرات یک مدیر

شرکت های جوان که تازه تاسیس شده اند و میانگین سنی کارکنان آنها پایین است از مزایایی که دارند جوان بودن نیروهای انسانی آنها است . این جوان بودن که یک مزیت اصلی است دارای ویژگیهایی است که می تواند به نقطه منفی تبدیل شود . خیلی از اینها در سازمانهای دیگر کار نکرده اند و شرایطی را بجز کار در این واحد جدید تجربه نکرده اند و در نتیجه یک مشکل کوچک یا حتی بزرگ ولی قابل حل را بحران تصور می کنند . کمبود نقدینگی در مقاطعی برای همه شرکتها پیش می آید و در مورد شرکتهایی که در مرحله گذار از پروژه به تولید هستند تقریبا در همه جا عمومیت دارد . در مرحله پروژه سهامدار مبلغی را تعیین کرده است و با دست پر وارد اجرای پروژه می شود . بتدریج که منابع مالی تبدیل به ماشین آلات و ساختمان می شود ، نقدینگی کم می شود . و با راه اندازی انتظار است که با تولید بتواند هزینه ها را جبران کند و به سود اوری برسد . انتظار درستی است و هدف ارز سرمایه گذاری نیز همین است . ولی نکته ای که در کشور ما کمتر به آن توجه می شود سرمایه در گردش است که خودش مبلغ بزرگی است و باید بنوعی تامین شود . سیستم بانکی ما در شرایط عادی که سیاست انقباضی ندارد نیز به این نوع تسهیلات زیاد مانوس نیست و بیشتر با تسهیلات در مقابل وثیقه ملکی و ماشین آلات رغبت دارد که معمولا در پروژه ها تقریبا تا مرحله راه اندازی همه در وثیقه رفته اند .
یک بنگاه اقتصادی باید دخل و خرجش جور در بیاید . اگر در شرایط انقباضی هستیم همه باید این سیاست را درک و به اجرای آن کمک کنند . پرسنلی که در این شرایط تغییری در نوع کارکرد خود ایجاد نمی کند و به بالا بردن بهره وری خود نمی اندیشد یا کسی که فقط بفکر بالا بردن ساعت اضافه کاری خود بدون کارآیی کافی است یا کسی که مواد اولیه گرانقیمت را براحتی تبدیل به ضایعات می کند  یا کسی که راه اندازی و تعمیر دستگاه را بجای نیم ساعت در یک شیفت انجام می دهد و…. به تداوم بحران یا ایجاد آن کمک می کند .
ما همه باید به این نکته اعتقاد قلبی پیدا کنیم که همه ما می توانیم به سهم خود در جلوگیری از ایجاد بحران و یا تداوم آن کمک کنیم . اینکار به همه ما در سازمان مرتبط است .
سازمانی که نیروهای جوان و با انگیزه و خوشفکر و دلسوز دارد هیچوقت دچار بحران نمی شود . بحران در نبود نیروهایی است که این خصوصیات را ندارند . مشکلات جزء لاینفک تولید است و همه هستند و حقوق می گیرند که مشکلات را حل کنند . اگر سازمان غازی(۱) نیست باید به سمتی رفت که اینگونه شود تا سازمان دچار بحران نشود . اگر در این شرایط بجای همدلی و کمک بهم بیاییم و نیروهای همدیگر را خنثی کنیم و بفکر منافع شخصی خود باشیم ،مطمئن باشیم که در هر شرایطی دچار بحران می شویم . سرمایه های شرکت نیروهای متعهد و وفادار و دلسوز آن هستند . تا این سرمایه ها وجود دارد جای نگرانی نیست و هر کس که بخواهد بنوعی این سرمایه ها را درگیر جنگهای حیدری نعمتی کند و حاشیه سازی کند بحران را ایجاد می کند سازمان جوان احساساتی هم هست و براحتی دچار تنش می شود . در این مواقع با تجربه های سازمان وظیفه ایجاد آرامش را دارند . اگر قدری به دور و بر خود نگاه کنیم کارخانجات زیادی را می بینیم که حقوق چند ماهه خود را نداده اند . به استقبال نگرانی و تنش نرویم . مشکلات مالی گذرا است . در خانواده ها هم که چنین مشکلاتی پیش می اید قدری الگوهای رفتاری و خرج کردن را عوض می کنیم اگر همیشه تاکسی سوار می شدیم مدتی اتوبوس سوار می شویم . اگر هفته ای سه بار بیرون غذا می خوریم آن را حذف می کنیم اگر هفته ای مثلا ۵ کیلو گوشت می خوریم آن را کاهش می دهیم تا شرایط بهبود یابد .  آنچه مهم است همدلی و هماهنگی اعضای خانواده باهم است .
اگر با هم باشند و اگر همه سهم خود را در این شرایط در انجام وظائف متناسب ایفا کنند بحرانی در کار نخواهد بود . مشکلات ما را آبدیده می کند و سر افراز به راهمان ادامه می دهیم فقط نگذاریم کسی در این میان قایقی را همه در آن نشسته ایم سوراخ کند .
(۱):
ویژگی‌بوفالوها

ویژگی‌بوفالوها- آن‌ها به یک رهبر پایبند و وفادارند و همه پیرو و تابع هستند.

آن‌ها هرگز سؤال نمی‌کنند و فقط پیروی می‌کنند.- بوفالو‌ها منتظر دستور می‌شوند و تا دستور نرسد هیچ‌کاری نمی‌کنند و هیچ‌جا نمی‌روند.